het meisje met de witgouden haren
Lang lang lang geleden woonde er in een mooi koningsrijk een meisje,
heel het land kende haar, ze straalde en was vaak druk in de weer met allerlei bezigheidjes.
Haar naam was Helena Jacobus Geesje, maar iedereen noemde haar het meisje met de witgouden haren.
wanneer ze de ophaalbrug van het land kwam op fietsen, met haar rode tas, vol met nieuwe verrassingen die ze onderweg had meegenomen, kwam de bevolking naar haar toegevlogen en vroegen haar te vertellen over de avonturen die ze mee had gemaakt, avonturen die nog nooit waren verteld en elke keer nog geweldiger waren dan eerdere avonturen.
met open mond stonden ze te luisteren, en dan wanneer ze stopte met vertellen, kwam de rode draad uit het verhaal, en de bevolking kreeg zo elke keer een wijsheid, die ze zelf niet hadden kunnen bedenken.
hierdoor ontstond een heerlijke eerlijke sfeer waar het meisje met de witgouden haren zo van genoot, dat ze de volgende dag weer op haar fiets stapte met haar rode tas, en opnieuw opzoek ging naar de wijsheden van de wereld.
